Gezond oud worden, of zeg maar gerust stokoud. De inwoners van Cilento in het zuiden van Italië kennen het geheim. In de kleine dorpjes, ingeklemd tussen groene bergen en een turkooizen zee, woont een absurd groot aantal (fitte!) bejaarden dat meer dan honderd lentes jong is. Wat ze daarvoor doen? Ze bewegen veel, eten wat de aarde om hen heen ze biedt en leven met de dag – geen stress! Vergeet een dure retraite op Ibiza; ontsnappen aan het haastige leven doe je in het nog pure (en goedkope) Cilento.
Griekse invloeden
Agropoli is de noordelijke toegangspoort van Cilento, met een gezellig historisch centrum en een jachthaven. De naam is een verbastering van ‘Akropolis’, die herinnert aan de Griekse overheersing bijna drieduizend jaar geleden. Dankzij deze overheersers kun je nu niet alleen antieke tempels bewonderen in de omgeving, maar ook genieten van wijn en olijfolie. De Grieken introduceerden namelijk deze hemelse producten in de Laars, die nog altijd op elke Italiaanse eettafel prijken. Het land achter Agripoli is dan ook bezaaid met olijfboom- en wijngaarden. Wie vanaf hier Cilento binnenrijdt, stuit om de haverklap op borden met ‘Vendita olio & vino’. Hier tap je olijfolie en wijn direct bij de boer.
Iedereen is in blakende gezondheid. ‘Diabetes, Parkinson en infarcten zijn ons vrijwel onbekend’, beweert de burgemeester. ‘De meeste ouderen stellen het zelfs zonder bril
Knapperds en lelijkerds
Als het gaat om lang en gelukkig leven, spannen de bewoners van het schattige Acciaroli de kroon. Vrijwel nergens ter wereld worden mensen zo oud als hier. In dit typisch Italiaanse vissersdorp, met dobberende bootjes aan de kade en straten vol bloemen en wapperend wasgoed, is ‘gezelligheid’ het credo. De oudere inwoners slepen hun halve interieur naar buiten om in de lommerrijke steegjes een kaartje te leggen met de buren, terwijl een zachte zeewind door hun uitgedunde haardossen waait. Een andere grijsaard maakt theatraal zijn entree in de koffiebar: ‘Buongiorno tutti! Belli e brutti!’ (‘Goedemorgen allemaal! Knapperds en lelijkerds!’). Iedereen is in blakende gezondheid. ‘Diabetes, Parkinson en infarcten zijn ons vrijwel onbekend’, beweert de burgemeester. ‘De meeste ouderen stellen het zelfs zonder bril!’ Die uitmuntend goede conditie hebben ze vooral te danken aan hun sociale leven én overheerlijke keuken. ‘We doen nooit boodschappen in de supermarkt, alles komt direct van het land of uit de zee’, vertelt Paola, die als vijftigjarige dorpeling nog piepjong is.
Piepklein en wereldberoemd
Wie het over de keuken van Cilento heeft, kan niet om Pioppi heen. Dit piepkleine badplaatsje is de geboortegrond van het gelijknamige, wereldberoemde dieet. Maar meer dan een dieet, is het een levensstijl, waarin ‘rust’ het toverwoord is. Op het aangrenzende strand ligt een handjevol oude besjes en zongebruinde macho’s, voor wie dit geen probleem lijkt. De antieke Fiat Panda van de kustwacht doet vermoeden dat hier verder weinig spannends gebeurt. Er zijn geen kroegen waar je tot in de kleine uurtjes in de lampen kunt hangen. Maar je vindt er wél goede restaurants. Een van de leukste plekken om die lekkere specialiteiten te proeven is La Caupona, vanwaar je geweldig uitkijkt over de Tyrreense Zee (La Caupona, Via Antonio Correale 3).
‘Lui beest!’ roept ze tevergeefs naar wat haar wandelende pronkstuk had moeten zijn.
Bekend van tv
Een andere beroemdheid in de buurt is Castellabate, dat bestaat uit een doolhof van smalle straten en trappetjes, met her en der een terrasje. Tien jaar geleden kende haast niemand dit prachtige bergdorp, maar sinds de opnames van de Italiaanse film Benvenuti al Sud is dat wel anders. Deze film vertelt het verhaal van een Milanese postbeambte die wordt overgeplaatst naar een kantoor in Castellabate. Aanvankelijk vindt hij de mensen er lui en vertrouwt hij niemand: ‘Iedereen heeft connecties met de maffia hier’. Maar al snel verliest hij zijn hart aan het trage, warme leven in het dorp. Net als bijna iedere bezoeker in real life. Want wie een glas (lokale) wijn drinkt bij het gezellige barretje Il Chiostro, kan niet anders dan verliefd worden op dit pareltje. (Il Chiostro, Via Lancellotti 1)
Zien en gezien worden
Dat een gezond dieet veel bewegen voorschrijft, weten ze in het levendige havenplaatsje Scario als geen ander. Elke avond wandelen de inwoners over de boulevard, langs de kabbelende zee en pastelkleurige huizen. Tijdens deze wandeling is het motto ‘zien en gezien worden’. Een 80-jarige dorpsgenote heeft er vermoedelijk een hondje voor aangeschaft. Ondanks haar keurige permanentje, glimmende schoenen en grote zonnebril, maakt ze niet bepaald de blits. Haar dikke hondje verroert geen vin tot ze een brokje voor zijn mollige pootjes werpt. ‘Lui beest!’ roept ze tevergeefs naar wat haar wandelende pronkstuk had moeten zijn.
Het zijn deze taferelen die het zo fantastisch maken om het Zuid-Italiaanse leven te observeren. Wandel met de oude bewoners mee, rust uit op een van de vele terrassen en bestel een tafel vol lekkers uit de lokale keuken. Gezond leven was nog nooit zo leuk.
Dit is een verkorte versie van mijn artikel in de gezondheidsspecial van Libelle, gepubliceerd in april 2019.
Liselotte van Leest 