-
Mijn naam is Liselotte van Leest en ik ben cultuurhistoricus (MA), (reis)journalist, eindredacteur, content marketeer en schrijver met een voorliefde voor Italië, (kunst)geschiedenis en gastronomie. Op mijn website vind je een aantal producties van de afgelopen jaren om een beter idee te krijgen van mijn stijl.
-

Onderzoek doen naar een moordzaak uit 1900 is geen sinecure. Veel informatie is door de tijd heen verloren gegaan en het merendeel van het strafdossier bestaat uit getuigenverhoren waarvan de betrouwbaarheid niet duidelijk is. Bovendien moet je de verklaringen lezen in de context van begin 20e eeuw, waardoor ook onderzoek naar de historische en sociale achtergrond nodig was. Toch kreeg ik een steeds scherper beeld van de zaak-Marietje Kessels én van een samenleving die alle ingrediënten in zich had voor een doofpotaffaire.
-

‘Where is that famous tower?’ vraagt een Amerikaanse me met knauwende stem. Ik kijk haar niet begrijpend aan. Welke bekende toren in Rome bedoelt ze? ‘You know, that really famous one?’ Meer weet ze er niet van en geeft het op: ‘Never mind, where is the Gucci store?’ Ik onderdruk een zucht; waarschijnlijk zoekt ze de Toren van Pisa. Ik schreef een column over onwetende toerist in Italië (en of dat een probleem is).
-

Nooit zou ik monnik kunnen worden. Niet zozeer omdat ik het juiste geslacht er niet voor heb, maar omdat ik een gruwelijke hekel heb aan de wekker. Het verbaast mij dan ook dat het aantal jongeren in de monnikenkloosters stijgt. Waarom kiezen er nog zo veel jonge mensen bewust voor een leven als monnik? En wat doen ze eigenlijk de hele dag? Ik zocht het uit…
-

Het is een gek gevoel: niet helemaal kunnen aarden in je eigen land, maar ook niet terug willen naar de plek waar je hart ligt. Rome voelt als die Italiaanse charmeur. Die je met zijn op maat gesneden pak, donkere ogen en mooie praatjes gemakkelijk verleidt, maar waarvan je tegelijkertijd ook weet dat hij niet de ware is.
-

Scampia, bekend van de serie Gomorra, is een van de beruchtste achterbuurten van Italië. Decennialang werden de inwoners geteisterd door drugsgeweld, terwijl de overheid wegkeek. Tweemaal bezocht ik de wijk en sprak ik met de bewoners, wat resulteerde in een column ‘De echte helden van Gomorra’ en een artikel ‘Wij zijn niet Gomorra!’.
-

Geen zonsondergangen of foto’s als ansichtkaarten. Het is de ziel van Napels die Ciro Pipoli vastlegt. ‘Ik fotografeer de schoonheid van mensen.’ Niks is in scène gezet; Ciro fotografeert Napolitanen precies zoals hij ze aantreft – hij verschuift niet even een stoel en haalt geen plastic flesje uit beeld. ‘Ik laat het echte leven zien. Wat iedereen elke dag ziet, maar tegelijkertijd niet meer ziet.’ In 2021 interviewde ik Ciro Pipoli, een jonge fotograaf die aan het begin van zijn succes stond.
-

Romeinse restaurants lijken zich niet druk te maken om een smaakvolle inrichting. Je eikenhoutenstoel piept er vals over de ongezellige tegelvloer en er zijn minstens tien afzichtelijke objecten te vinden, een rieten pop op een fietsje, bijvoorbeeld, of een verkleurde kalender uit 1998. In deze ‘vreetschuren’ laat je je telefoon in je tas, want niemand op je sociale kanalen wordt daar blij van. Alleen jouw smaakpapillen.

