-
Een paar weken terug vroeg een oudere man mij op de golfclub wat ik zo leuk vind aan wonen in Rome. ‘C’è sempre tanto da scopare’ antwoordde ik. Waarmee ik tegen deze brave man in rode pantalon doodleuk zei dat er in Rome altijd veel valt te… Nou, zoek de betekenis van ‘scopare’ zelf maar even op. In werkelijkheid bedoelde ik scoprire, ‘te ontdekken’. Godzijdank, verbeterde ik mezelf meteen en de grijsaard kon er smakelijk om lachen. Zo smakelijk, dat hij me nog altijd een dikke knipoog geeft als ik…
-
Gezond oud worden, of zeg maar gerust stokoud. De inwoners van Cilento in het zuiden van Italië kennen het geheim. Iedereen is hier in blakende gezondheid. ‘Diabetes, Parkinson en infarcten zijn ons vrijwel onbekend’
-
Het is een cliché, maar o zo waar: Italianen praten, of liever gezegd discussiëren, graag over eten. Meestal gaat dit op een leuke, gezellige manier. Over waar je de beste artisjokken van de stad eet, bijvoorbeeld. In zulke gevallen ben ik een en al oor. Maar soms, wanneer de discussie hoog oploopt over niets, zet ik mijn gehoororganen het liefst op stil.
-
Wat zegt meer over de Nederlandse cultuur: haring en klompen of de afhaalchinees en Birkenstocks? Als je het aan mij vraagt die laatste twee. Toch is er geen toerist die daarnaar op zoek gaat; hij fotografeert liever het Nederland dat niet meer bestaat. Waarom wil hij zien hoe klompen op ambachtelijke wijze worden gemaakt, terwijl dit beroep al lang is uitgestorven? Waarom gaan ze massaal in klederdracht op de foto, terwijl vrijwel niemand dit nog draagt?
-
Italië mag dan een van de belangrijkste wijn producerende landen ter wereld zijn, de bewoners zelf zijn niet zo gulzig met de fles. Ik voel me soms een drankorgel tussen deze gereserveerde drinkers.
-
Vaticaanstad is misschien wel het meest bijzondere land ter wereld. Of je nu katholiek bent of niet, je zult hier je ogen uitkijken. Alle schoonheid van dit land in enkele pagina’s beschrijven, is een mission impossible. Daarom een kleine greep uit al het moois.
-
Laatst zei iemand tegen mij dat de straten in Rome zo solide zijn, vanwege het vulkaangesteente. Volgens mij heeft diegene nog nooit een ritje in de bus hier gemaakt. Elke hobbel, elke oneffenheid in de weg, trilt door je lichaam. Al na een kwartier hebben al mijn organen van plek gewisseld.
-
Die leuke Romein moet toch ergens rondlopen? In een opwelling schreef ik me in bij de golfclub. Ten eerste omdat een sport waarbij je niets aan je conditie hoeft te doen, me als muziek in de oren klinkt. Ten tweede leek me dit een geschikte plek om mijn voelsprieten eens uit te steken. En, warempel, lang hoefde ik niet rond te kijken.
-
‘Goedemorgen, maarschalk’, groet de barista een man in uniform. Maarschalk? De laatste keer dat ik dat woord hoorde, was tijdens een potje Stratego in 1996. Ik gniffel in mijn eentje achter mijn koffie. Hetzelfde lacherige gevoel bekruipt me, wanneer ik de Italiaanse Erwin Krol op televisie zie. Als luitenant-kolonel, met dertig medailles opgespeld, voorspelt hij het weer van de komende dagen (dat overigens vrijwel nooit klopt). In Italië gebruiken ze titels nog te pas en te onpas.
-
De Zwitserse Garde, het plafond in de Sixtijnse Kapel en de kamers van Rafaël; het zijn enkele voorbeelden van de indrukwekkende erfenis die paus Julius II achterliet. Maar een lieverdje was deze renaissancepaus allerminst: hij ging de boeken in als de ‘verschrikkelijke paus’…
-
Abonneren
Geabonneerd
Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
Liselotte van Leest 